Πόσες μα πόσες φορές έχουμε ξεκινήσει μία προσπάθεια να ακολουθήσουμε ένα πρόγραμμα διατροφής και το χαλάσαμε;

Ξεκινάμε γεμάτοι δύναμη και αποφασιστικότητα, πεπεισμένοι ότι αυτή τη φορά δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να μην τα καταφέρουμε. Απευθυνόμαστε στον ειδικό και με τη βοήθειά του ξεκινάμε με όρεξη αυτή τη νέα προσπάθεια, τέλεια συνεργασία, τέλεια καθοδήγηση

..αλλά…

Έρχεται αυτή η επίσκεψη σε σπίτι, αυτή η γιορτή συναδέλφου, αυτά τα γενέθλια, αυτή η νέα στενοχώρια που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε  και υποκύπτουμε πάλι!  Βυθιζόμαστε στη χαρά και την ικανοποίηση της γευστικής απόλαυσης. Την ψευδαίσθηση ότι καλοπιάνουμε τον εαυτό μας για να πάρει δύναμη. Ξανά τύψεις, ξανά απογοήτευση! Ξανά κατηγορούμε τον εαυτό μας ότι δεν είμαστε ικανοί να τα καταφέρουμε και θα είμαστε για πάντα «χοντροί» !

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα!

Ακόμη κ αν αυτό το παραστράτημα γίνεται μία φορά την εβδομάδα, δεν είναι αρκετό για να αντιστρέψει ή να ακυρώσει όλες τις υπόλοιπες μέρες!

Από την άλλη μεριά, τη στιγμή που έρχεται αυτή η βουλιμική ιδέα του να φάω οτιδήποτε απαγορευμένο όπως μία μεγάλη σοκολάτα, κάντε απλά αυτή την ερώτηση στον εαυτό σας:

Πόση ώρα θα διαρκέσει αυτό το ευχάριστο αίσθημα της γεύσης, της χαράς ή της ικανοποίησης που ενδεχομένως θα νιώσετε τρώγοντας όλη τη σοκολάτα ή το σακουλάκι με τα πατατάκια;

Ένα λεπτό, πέντε λεπτά, και μετά …πόσες ώρες θα διαρκέσουν οι τύψεις, οι ενοχές , η απογοήτευση; Αξίζει λοιπόν η σοκολάτα όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα που θα γεννηθούν, που θα έρθουν και θα προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα που σας οδήγησαν αρχικά σε αυτό το διατροφικό ξέσπασμα; Οι σκέψεις και τα συμπεράσματα δικά σας!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

2 × four =